TarihtenEski

Yazan: Görkem Çakın
Serbest Yazar
Hayatla barışıktır. Gençliğinden bu yana geçirdiği her evreyi sükûnetle atlatmıştır. Uykuya dalar ya Barış; anlarsın horlamaya yakın yüzünü gülümseme kaplar. Neşesi yerindedir anlayacağınız!

Sabah olup da yeni bir güne çapaklı gözlerle uyandığında, demli çayın kokusu, tek gözlü odanın dört duvarından fırlamak ister. Barış karısını öpmek için yatağından kalkar. Karısı domates doğrarken, avına yaklaşan tilki gibi, sessiz adımlarla kollarını, karısının beline sarar. Barış karısıyla gayet barışıktı anlaşılan.

- Yine azıttın değil mi kart horoz? Çabucak kahvaltını et de yaylan bakalım. Kuru kuruya sevişmek olmaz. Barış ellerini karısının belinden çekip bu güzel sabahın devam etmesi için, masadan bir dilim peyniri ağzına atıp;

- Çıkmam gerek! der. Koşar adım uzaklaşmıştır evden. Mutludur Barış. Daha da mutlu olması için dış dünyayla da, biraz olsun parayla da barışı sağlamak ister. Islık yamar ağzına da, cır cır böcekleriyle ortaklaşa konser verdiğini sanırsınız.

- Selamın aleykum der Barış, kahvehane ahalisine. Homurdanmalara karışık cevabını aldığında yüzü güler Barış’ın. ‘Bana demli bir çay’ diye bağırır. Evdeki o çayın kokusu hala burnunda! Organlarıyla barışıktır. Şimdi içmezse bilir, küçük erkek çocukları gibi bir yerlerinin düşeceğini. Karısını düşünür, sabahki dialog hala aklındadır. ‘yine azıttın değil mi kart horoz?’ derken akıllı karısının hangi manayla bu cümleyi sarf ettiğini düşünür. Her zaman huyunu bildiği için kocasına karşı nasıl davranacağını bellemiştir. Parası yoksa aksidir Barış! Tüm bunlar aklından geçerken televizyona da bakmaktadır. Yeteneklidir Barış!

- Şimdi haberleri veriyoruz sayın seyirciler! İstanbul’da yaşanan aile dramı bir cana mal oldu. Kendisiyle cinsel ilişkiye girmek istemeyen karısını, kaynar suyla haşladığını itiraf eden koca; Semaverde kaynayan çayın tamamen kaza sonucu döküldüğünü belirterek: “Çayı koyup, yorgunum dedi ve uykuya daldı. Ne istediğimi biliyordu.” diye devam edecekti ki
“Başlarım böyle işe!” diye araya kumandasıyla çaycı girmişti. Oynak şarkıları tercih ederdi bu ahali. Barış yudumladığı çayın dibine baktı. Dumanı yüzüne vururken, spikerin sesi kulaklarında çınlıyordu. Çayı daha bitirmeden son bozukluğunu da masaya bırakıp kendini dışarı attı. Sanki her yer ona kocaman semaver edası veriyordu. Kapıdan çıktığı anda yüzüne vuran sıcak rüzgârı çayın dumanıyla karıştırdı…

Öğle vaktine doğru, üstüne geçirdiği gömleği, terden vücuduna yapışmıştı. Sabahtan beri çalmadığı kapı, silmediği etek, yalamadığı ayak kalmamıştı. Kalanlar da ‘Yarın gel’ demişti. Barış’ın sinirleri yavaş yavaş bozuluyordu. Kahveye geçti de sırf şu tepesinde kavuran güneşten kaçabilmek için, asıl kaçmak istediği başkaydı…

- Çay vereyim mi ağabeycim? Yeni demledim vallahi, tavşankanı içmeyeni dövüyorlar. Derken şalterleri atmıştı. ‘Seni şimdi bir döverim çay içecek ağız ararsın kendine’ diyecekti zor tuttu. Gözlerine bıraktı bu cümleyi ‘Kalsın’ diyebilmişti. Barış barut gibiydi. Barış’ın tahammülü yoktu. Barış o sabahki mutlu Barış hiç değildi de sesini etmedi yine! Akşama kadar eli mahkum burada pinekleyecekti. Eve gidemezdi. Karısı iş bulamadığını öğrenirse dır dırından geçilmeyeceğini bildiği için yerinden kıpırdamadı gidene kadar. Burada oturursa belki akşama kadar iş aradığını sanan karısı ‘kocam yorgun gelir’ düşüncesiyle onu güler yüzle karşılayacak, vermese bile öptürecekti. “Çaycı, bana demli bi çay!…”

- İş bulabildin mi? Derken düşündüğü gibi bakıyordu yüzüne karısı. Ocağında iki haftadır, geçen yazdan stokladıklarıyla pişen çorbaların suyu kaynıyordu. Mutluydu Barış! Bu mutlu havayı bozacak şeyler söylemek istemedi.

- Yarına randevu verdiler deyip ardından ‘Hadi semavere çayı koy da karşılıklı içelim seninle’ deyiverdi. Barış bu geceyi de atlatmıştı anlaşılan.